Ο Δίας γεννήθηκε σε μια σπηλιά στην Κρήτη.
Το σπήλαιο «Δικταίον Άντρον», ή Σπήλαιο Γενέσεως Διός, βρίσκεται στη βορεινή πλευρά του όρους Δίκτη, κοντά στα σύνορα Ηρακλείου και Λασιθίου. Φυσικά, εκεί πρώτη έκανε ανασκαφές η βρεττανική αρχαιολογική σχολή το 1899. Για την πρόσβαση σ’ αυτό, υπάρχει ανηφορικός πεζόδρομος που αρχίζει από τη θέση «Ψυχρός» και φτάνει μέχρι την τεράστια είσοδό του, έπειτα από πορεία μιας ώρας.
Το θρυλικό Δικταίο Άντρο αποτελείται από έναν τεράστιο θάλαμο που στο τέλος του χωρίζεται σε τέσσερα διαμερίσματα, γεμάτα επιβλητικές σταλαγμιτικές κολώνες. Είναι μια θεϊκή σπηλιά, αντίστοιχη για την ελληνική θρησκεία με αυτήν που γεννήθηκε ο Χριστός στη Βηθλεέμ: στον τελευταίο θάλαμο του Δικταίου σπηλαίου, η Ρέα γέννησε τον Δία. Για να τον προστατέψει από τον πατέρα του τον Κρόνο που ήθελε να τον φάει (!) για να διατηρήσει τη βασιλεία του, τον παρέδωσε στους «Κουρήτες» που τον μετέφεραν στο σπήλαιο «Ιδαίον Άντρον», στο όρος Ίδη, στην απέναντι μεριά του νομού Ηρακλείου, αρκετά κοντά στην Κνωσό. Δεν είναι ξεκάθαρο αν οι Κουρήτες τον μετέφεραν υπογείως ή από την επιφάνεια, ούτε και «τι» ή ποιοι ήταν αυτοί.
Στο Ιδαίον Άντρον ανέθρεψαν τον Δία οι Νύμφες (οι νεράιδες) με το ειδικό γάλα της κατσίκας (αίγας) Αμάλθειας και με άγριο μέλι και τα δύο σπήλαια-άνδρα, Δικταίον και Ιδαίον, αποτέλεσαν ισχυρούς ιερούς τόπους δύναμης κατά την αρχαιότητα και ήταν τόποι λατρείας του Διός, όπου γίνονταν αγνώστου τύπου μυήσεις. Συνεχίζουν να είναι πολύ παράξενα μέρη μέχρι σήμερα.
Στο Δικταίο Άντρο, το αχανές κοίλωμά του φωτίζεται από την τεράστια είσοδό του (15×10 μέτρα) και ο επισκέπτης το ατενίζει με δέος. Το σκηνικό είναι κυριολεκτικά παραμυθένιο και, κατεβαίνοντας το, ο επισκέπτης φτάνει στο κατώτατο τμήμα του ανάμεσα από συστάδες με πανύψηλες κολώνες, που περικυκλώνουν τη λιμνούλα όπου λουζόταν ο Δίας. Στο δεξιό θάλαμο από τη λιμνούλα, κρέμεται ο «Μανδύας» του Δία από το ταβάνι (ένα simulacrum), ενώ προς τα αριστερά βρίσκεται ένας μυητικός θάλαμος όπου οι μυούμενοι μάθαιναν το μυστικό τους όνομα.
Εκεί, σε μια κόγχη που διακρίνεται, γεννήθηκε ο Δίας. Αφού, λοιπόν, υπάρχει ακόμη το μέρος που γεννήθηκε, γιατί να μην υπάρχει και το μέρος που πέθανε και ενταφιάστηκε; Όμως, ίσως οι Θεοί δεν πεθαίνουν ακριβώς όπως εμείς, ίσως να κοιμούνται -και να ονειρεύονται- και να περιμένουν να ξυπνήσουν, να έχουν πέσει σε κάτι σαν χειμερία νάρκη μέσα στους αιώνες, κρυμμένοι και ασφαλείς –ή φυλακισμένοι– σε κάποιον υπόγειο τόπο.
Στην Κρήτη, στα ριζοβούνια του Γιούχτα, κοντά στο χωριό Αρχάνες, στον νομό Ηρακλείου, υπάρχει μία γεωγραφική θέση που λέγεται «του Δία το Μνήμα» γιατί εκεί λένε πως ήταν ο τάφος του Δία! Άλλοι όμως λένε πως το Θεϊκό μνήμα ήταν στο χωριό Ζου (που πήρε το όνομα του από το «Ζευς»-«Ζους»-«Ζου») κοντά στα Ανώγεια. Λένε μάλιστα πως από την κορυφή του βουνού ο Δίας κατέβαινε συχνά κάτω στο χωριό και οι Ανωγειανοί όλοι θυμούνται συχνά τον Δία κι αν τους συμβεί κάποιο σπουδαίο γεγονός ο Ανωγειανός φωνάζει «Ζάνε Θεέ!» κι όταν ακούσουν κάποιο δυσάρεστο νέο, σηκώνουν τα χέρια ψηλά και φωνάζουν «Ηκούτε μου, Ζώνε Θεέ!» ή «Ηκούτε μου, για το θρόνος του Θεού!». Επίσης, στην επαρχία Αμαρίου, υπάρχει ένας κάμπος που λέγεται «Ζούκαμπος».
Στη νοτιοανατολική πλευρά της Κρήτης στο ορεινό χωριό Ανατολή, (όπου στην εξοχή του υπάρχει και ένα μυστηριακό εκκλησάκι που περιέχει σε τοιχογραφίες όλη την εικονογραφημένη ιστορία της εξορίας των πρωτόπλαστων από τον Παράδεισο) πολλοί ντόπιοι μπορούν να σου δείξουν κάποια τοποθεσία πάνω στο βουνό όπου «κατέβαινε ο Δίας με το πλοίο του από τον ουρανό και εκεί δίδασκε τους ανθρώπους που μαζευόντουσαν να τον ακούσουν» όπως μου είπαν. Επίσης, εκεί οι ντόπιοι μου διηγήθηκαν ότι κάποιοι Γάλλοι «αρχαιολόγοι» ανακάλυψαν ανεκτίμητα γλυπτά πάνω στο βουνό, τα οποία φυγαδεύτηκαν λαθραία από την Ελλάδα. Ανακάλυψα και κάποιους τοπικούς θρύλους ότι σε διάφορες ορεινές τοποθεσίες της περιοχής υπάρχουν διάσπαρτα κρυμμένα αρχαία αγάλματα που είχε κατασκευάσει ο Δαίδαλος.
Στην Αθήνα είχα συναντηθεί με έναν Βρεττανό λόγιο, τον Andrew Harris, ο οποίος υποστήριζε ότι είχε διαβάσει στην Οξφόρδη το πρώτο τμήμα του αρχαιότατου «Πάριου Χρονικού», το οποίο υποτίθεται ότι μεταξύ άλλων, αναφερόταν στον θάνατο ενός μεγάλου Θεού ο οποίος τοποθετήθηκε σε μία υπόγεια κρύπτη στην Κρήτη, μαζί με αγάλματα-φρουρούς που μιλούσαν και τα οποία θα τον «ξυπνούσαν» στο πλήρωμα του χρόνου. Οι φρουροί είχαν τρία μάτια.
Λοιπόν, το παραπάνω θέμα με το Πάριο Χρονικό είναι περίπλοκη ιστορία, αλλά με δυο λόγια: Το 1627, ανακαλύφθηκε στην Πάρο μια αινιγματική μαρμάρινη επιγραφή που ονομάστηκε «Πάριο Χρονικό» και ιστορεί γεγονότα που έχουν χρονολογηθεί ότι καλύπτουν περίοδο από το 1582 π.κ.ε. μέχρι το 264 π.κ.ε. Τις ανασκαφές έκανε ένας Γάλλος, αλλά τελικά οι πολύτιμες μαρμάρινες πλάκες, αγοράστηκαν από το μουσείο της Οξφόρδης στην Αγγλία και σχεδόν κανείς σήμερα δεν ξέρει τί ακριβώς ιστορούν. Το 1897, ανακαλύφθηκε από τον Μιχάλη Κ. Κρίσπη η υποτιθέμενη συνέχεια του Χρονικού, ένα δεύτερο τμήμα του που φυλάγεται σήμερα στο αρχαιολογικό μουσείο Πάρου, αλλά η κατανόηση του είναι ελλιπέστατη χωρίς την αντιπαράθεση με το «εξαφανισμένο» κομμάτι της Οξφόρδης.
Παρόμοιοι γρίφοι που έχουν δημιουργηθεί από τη φυγάδευση επιγραφών και ιστορικών κομματιών από την Ελλάδα, υπάρχουν σε πάρα πολλά μέρη της Ελλάδας, αλλά σχεδόν πάντα πρόκειται για περιπτώσεις που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστές. Συνήθως πρόκειται για ιστορίες που είναι συνδεδεμένες με διάφορες ιδιαίτερες τοποθεσίες, που κάποιο αρχαίο κομμάτι του παζλ που σχετίζεται μ’ αυτές βρίσκεται στα χέρια ξένων αρχαιολόγων που το ανακάλυψαν, σε εποχές που η Ελλάδα δεν είχε το υπόβαθρο για να το διεκδικήσει και να το μελετήσει. Ένα τέτοιο παράδειγμα ήταν και η στήλη που βρέθηκε από Γερμανούς αρχαιολόγους τον 19ο αιώνα με πληροφορίες σχετικές με τα διαβόητα ψυχοπομπεία του Ταίναρου και σήμερα αγνοείται η τύχη της, καθιστώντας τη γνώση μας για την αρχαιότατη και μυστηριακή περιοχή γεμάτη ελλείψεις και προχειρότητες.
Τότε ήταν που έπεσα πάνω στα ίχνη του Markowitz. Αυτός φαίνεται ότι ήταν ο πρώτος που διερεύνησε ιστορίες και πληροφορίες σαν κι αυτές, για ένα «μνήμα του Δία» και κατάλαβε βάσει πολλών αναγνωριστικών ενδείξεων ότι το ζήτημα συνδεόταν με τους θρύλους για τον τάφο του Μίνωα (και μάλλον όχι του Δία), του μυστηριώδους αρχαίου βασιλιά της Κρήτης που είχε πάθος με τους λαβύρινθους και που θεοποιήθηκε κι έγινε βασιλιάς του «τοπικού» Κάτω Κόσμου και ένας από τους «Κριτές του Άδη» μαζί με τον Ραδάμανθυ και τον Αιακό. Αναπόφευκτα, μια υπόγεια κρύπτη-τάφος του Μίνωα, ταυτιζόταν και με την είσοδο προς τον Άδη αλλά και, όπως αποδείχθηκε αργότερα, με όλες τις παράδοξες εφευρέσεις που έκανε ο Δαίδαλος για λογαριασμό του Μίνωα, τις οποίες «πήρε στον τάφο του». Έτσι άρχισε να ερευνεί κάποια συγκεκριμένα σπήλαια, ακολουθώντας τα ίχνη των θρύλων και αφήνοντας κι αυτός με τη σειρά του τα δικά του ίχνη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου