Τα σπήλαια της Ελλάδας εξερευνούνται οργανωμένα συνεχώς από ξένους τουλάχιστον από το 1840, ο πρώτος γνωστός εξερευνητής τους ήταν ένας Γερμανός ονόματι Findler, 1841. Στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν, τα σπηλαιολογικά δρώμενα στην Ελλάδα κυβερνούσε αυτή η πολύ περίεργη και αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, ο ανεξέλεγκτος αλλοδαπός D. Markowitz, από το 1920 ως τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.
Κατά την περίοδο εκείνη, όλος ο τότε γνωστός υπόγειος ελληνικός χώρος γνωστοποιήθηκε λεπτομερώς σε όλες τις ενδιαφερόμενες ξένες υπηρεσίες (πληροφοριών, στρατιωτικές, κλπ) και μεταφέρθηκε κρυφά στο εξωτερικό μεγάλο πλήθος σημαντικών αρχαίων ευρημάτων από σπήλαια, ενώ ο Markowitz άφησε συγκριτικά μόνο ένα μικρό μέρος τους σε ελληνικά χέρια, κυρίως διάφορα παράξενα απολιθώματα που ευτυχώς φιλοξενούνται στην ανθρωπολογική συλλογή της Ιατρικής Σχολής Αθηνών.
Έπειτα από διάφορες περιπέτειες, συγκέντρωσα τότε ένα πακέτο πληροφοριών και ανακαλύψεων για το διφορούμενο ζήτημα, και πήγα και βρήκα τον λόγιο Παύλο Ζίκα-Θεοδωρόπουλο, μήπως και μπορούσε να μου ξεκαθαρίσει το μπέρδεμα.
Φυσικά είχα ήδη κάνει τις συνδέσεις με τις μυστικιστικές παραδόσεις περί του υποχθόνιου «Βασιλιά του Κόσμου» (περί αυτού έχω καταθέσει πολλά στο βιβλίο μου Κούφια Γη) αλλά εκείνος ήταν που πρώτος μου είχε κάνει την επισήμανση –πολύ διαδεδομένη αργότερα– ότι το όνομα Δίας ήταν αναγραμματισμός του ονόματος Άδης και το αντίστροφο, ότι το όνομα Δίας σχετίζεται με το αρχαίο όνομα Διάβολος (Δια-βολος) μου έδειξε κάποια συγκεκριμένα αποσπάσματα από τη Θεία Κωμωδία του Ντάντε, από την Αινειάδα του Βιργίλιου και από κάποια ιερατικά αιγυπτιακά και εβραϊκά κείμενα, έπειτα μου κατέδειξε τις σχέσεις μεταξύ του ιερατικού ονόματος του Άδη, Αϊδονεύς, της εβραϊκής λέξης Adonai (Κύριος, Θεός) της λέξης Άδυτο, και όλους τους αρχαίους μυστικισμούς που συνοδεύουν αυτές τις λέξεις, δείχνοντάς μου μεταξύ πολλών άλλων ότι στον αρχαίο κόσμο πιστευόταν ότι ο Άδης ήταν ο βασιλιάς του Κάτω Κόσμου και όχι ο Κάτω Κόσμος (που έμεινε να λέγεται Άδης) ότι ο Άδης ήταν ένα άλλο πρόσωπο του Δία (διαχωρίζοντάς μου τον Άδη από τον Πλούτωνα), ότι συχνά ταυτιζόταν με τον Δία (που εμφανίζεται και ως αδελφός του), ότι το βασίλειο του Άδη λεγόταν και Ιδαίον και άλλα πολλά, που συνέθεσαν για μένα αρκετά κομμάτια του παζλ.
Έπειτα συνδέσαμε το αρχαίο ιερατικό όνομα-τίτλο Μίνωας, με τον Μανού (τον βασιλιά-φύλακα του κόσμου) το Αμήν και με τον Άμων-Ρα (Μυστικός Ήλιος, στα αρχαία αιγυπτιακά) αλλά και κάναμε και τον θρυλικό αναγραμματισμό του ονόματος Δαίδαλος σε Διάδαλος. Με δυο λόγια, ο Θεοδωρόπουλος με έφερε σε επαφή με το κομμάτι εκείνο της μυστικιστικής παράδοσης που παρουσιάζει τον Δία ως τον Βασιλιά του Κόσμου που αποσύρεται από την επιφάνεια της γης για να γίνει βασιλιάς του Κάτω Κόσμου, δέσμιος ή κοιμώμενος μέχρι να ξαναγυρίσει και να διεκδικήσει το παλιό βασίλειό του. Και όπως είχε κάποτε έναν «θρόνο» στον Όλυμπο, είχε πια έναν θρόνο-κρύπτη στην υπόγεια Κρήτη, εκεί όπου γεννήθηκε.
Σε έναν επόμενο εξερευνητικό γύρο της Κρήτης, βρεθήκαμε (μαζί με τον αναζητητή της Κούφιας Γης, Δημήτρη Κούγκουλο, και τον εξαίσιο ποιητή της Φθιώτιδας, Σταύρο Μίχα) να αναζητούμε μάταια στους πρόποδες του Γιούχτα στο Ηράκλειο την ανύπαρκτη (;) τοποθεσία Κολοφωτιά (για την «παρεξήγηση» ευθυνόταν ο προσφιλής συγγραφέας Γιάννης Φουράκης) όπου υποτίθεται ότι κρυβόταν κάποια από τα ίχνη του μυστικού που ακολουθούσα. Κάποιοι ντόπιοι ερευνητές, που επίσης ήξεραν σαφώς πολλά για όλα αυτά, κι αυτοί με παραπλάνησαν στέλνοντάς μας σε μέρη που δεν υπάρχουν, διαφυλάσσοντας έτσι τα μυστικά τους, (όταν γνωρίζεις ένα μυστικό και ξαφνικά γνωρίζεις κάποιον που το γνωρίζει, δεν μπορείς να αρνηθείς να του δώσεις κάποια στοιχεία, αλλά μαζί με αυτά του δίνεις και κάποιες λανθασμένες ενδείξεις να ακολουθήσει, για να τον ξεφορτωθείς και να συνεχίσεις να κρατάς μόνο εσύ ένα μέρος του μυστικού. Ο άλλος μένει με την εντύπωση ότι γνωρίζετε τα ίδια πράγματα, τα οποία όμως αργά ή γρήγορα αποδεικνύονται λανθασμένα).
Την ίδια εποχή, ήταν που ανακάλυψα τη θρυλική πια ιστορία: Ένας βοσκός της Κρήτης, σε άγνωστη τοποθεσία, ακολούθησε μία χαμένη κατσίκα του σε μια σπηλιά (αυτός ο βοσκός ακολουθεί την κατσίκα στη σπηλιά σε όλη την Ελλάδα, σε όλες τις εποχές) και ξαφνικά βγήκε σε έναν πολύ παράξενο και τεράστιο, σχεδόν αχανή, υπόγειο τόπο. Στην είσοδο αυτής της υπόγειας κοιλάδας (;) υπήρχε χρυσή πύλη γεμάτη λεπτεπίλεπτα χρυσά στεφάνια με λουλούδια, κι από εκεί έβλεπες τη συγκλονιστική θέα από μεγάλες πυραμίδες, τεράστια χρυσά αγάλματα, μηχανήματα αγνώστου προελεύσεως και …παράξενα αεροσκάφη σε παράταξη.
Ο βοσκός κατατρομοκρατημένος έγινε καπνός, για να επιστρέψει για δεύτερη φορά όταν ξαναβρήκε την ψυχραιμία του (το χρυσάφι, βλέπετε). Άρχισε να πηγαίνει εκεί κάθε τόσο και να παίρνει κάθε φορά χρυσάφι από την πύλη, φοβούμενος να προχωρήσει πιο μέσα. Αργότερα, επειδή ήταν μάλλον αρκετά γέρος, εμπιστεύθηκε το μεγάλο μυστικό σε κάποιον νεαρότερο φίλο του, για να πάνε μαζί και να τον βοηθήσει να μπει πιο μέσα, γιατί φοβόταν μόνος του και να κουβαλήσει περισσότερο χρυσάφι. Ο φίλος πήγε μαζί του και μαζί διαπίστωσαν ότι εκεί υπήρχαν πολλά παράδοξα, ακόμη και αγάλματα που μιλούσαν! Αφού συνήλθε, ο φίλος του είπε ότι αυτό το πράγμα είναι πολύ μεγάλη ανακάλυψη κι ότι αρκετό χρυσάφι πήρανε από εκεί, τώρα έπρεπε να ειδοποιήσουν κάποιον αρμόδιο για να το αποκαλύψουν. Θα έπαιρναν και τα «εύρετρα» αλλά και τη δόξα για την ανακάλυψη.
Ο φίλος πήγε στην Αθήνα, στο υπουργείο πολιτισμού και υποτίθεται ότι συναντήθηκε με τη Μελίνα Μερκούρη που ήταν τότε υπουργός πολιτισμού. Υποτίθεται ότι η Μερκούρη άκουσε προσεκτικά την ιστορία του και στο τέλος του είπε ότι δεν μπορούσε να στείλει συνεργείο στην περιοχή, γιατί αυτό θα ήταν πολυέξοδο και ενδεχομένως να την εξέθετε, γιατί η ιστορία ήταν πολύ παράδοξη για να είναι αληθινή και το ίδιο ίσχυε και για να στείλει έστω κάποιο συνεργείο για να διαπιστώσει αν είναι αλήθεια.
Η Μερκούρη, πονηρή καθώς ήταν, πρότεινε στον τύπο το εξής, σκεπτόμενη: αν είναι αλήθεια όλα αυτά, τότε αυτοί οι δύο είναι πλούσιοι, γιατί σκέφτηκε ότι σίγουρα έχουν κλέψει χρυσάφι, οπότε ας πληρώσουν αυτοί το συνεργείο διερεύνησης του ζητήματος, άλλωστε αν διαπιστωθεί ότι λένε την αλήθεια, θα εισπράξουν πολύ περισσότερα εύρετρα και θα αποζημιωθούν και για τα έξοδά τους. Ο τύπος αρνήθηκε και έφυγε. Από εκεί και πέρα το ζήτημα δεν συνεχίστηκε.
Εκείνη την εποχή, είχα συναντηθεί στην Αθήνα με τον Έριχ Φον Νταίνικεν και του είχα πάρει μια εμπεριστατωμένη συνέντευξη. Αργότερα είχαμε συναντηθεί άλλες δύο-τρεις φορές σε άλλες περιστάσεις, αλλά τότε είχε έρθει στην Ελλάδα με την πρόφαση μιας εκδρομής της λέσχης του των «Αρχαιο-αστροναυτών» για να πάει στους Δελφούς, ενώ υποτίθεται ότι ταυτόχρονα ερευνούσε κάποια ζητήματα για τα βιβλία που ήθελε να γράψει για τους Έλληνες Θεούς. Μας αποχαιρέτησε, πήγε στους Δελφούς και μετά θα έφευγε πίσω στην Ελβετία.
Και τότε, έμαθα ότι ο Νταίνικεν μας είχε παραπλανήσει, δεν είχε φύγει, αλλά πήγε incognito στην Κρήτη. Μαζί με κάποιους συνεργάτες μου αρχίσαμε να διερευνούμε πυρετωδώς τι πήγε να κάνει ο Νταίνικεν στην Κρήτη και μάλιστα με τέτοια μυστικότητα. Τελικά κάποιοι πληροφοριοδότες μου αποκάλυψαν ότι ο Νταίνικεν πήγε στην Κρήτη αναζητώντας τα ίχνη του τάφου του Μίνωα.
Η νεομυθολογία επαναλαμβανόταν. Κάποιοι ερευνητές, λέει, είχαν εντοπίσει σε μυστική τοποθεσία της Κρήτης ένα υποχθόνιο μέρος με υπόγειες πυραμίδες, στο οποίο υπήρχαν άγνωστες τεχνολογίες και (διαστημικά;) σκάφη, μεγάλοι θησαυροί και μυστικές γνώσεις, ότι σε μία από τις πυραμίδες κοιμόταν ο Μίνωας, ο κριτής των νεκρών κι ότι εκεί σε εκείνον τον υπόγειο τόπο υπήρχαν τέτοια μυστικά που αν ερχόντουσαν την επιφάνεια θα έφερναν τα πάνω-κάτω στον κόσμο της επιστήμης και θα αποκαλύπτονταν τρομερά πράγματα για την ιστορία της ανθρωπότητας.
Το ίδιο μοτίβο ακριβώς, επανέλαβε ως πληροφοριακή ροή ο Νταίνικεν αργότερα για την επικείμενη ανακάλυψη ενός διαδρόμου στη μεγάλη πυραμίδα της Αιγύπτου, ο οποίος οδηγούσε σε τρομερά μυστικά, τα οποία όμως τελικά αποσιωπήθηκαν. Είναι όντως πολύ μεγάλη ιστορία όλα αυτά.
Λοιπόν απ’ ό,τι φαίνεται μέχρις στιγμής, αυτήν την ιστορία του «βοσκού» την έμαθε και ο Νταίνικεν, ίσως από κάποιους κοινούς μας πληροφοριοδότες κι ακολουθώντας τα ίδια ίχνη που ακολουθούσαμε και εμείς (κάτι που επιβεβαίωνε τις ενδείξεις που είχαμε) κατάλαβε κι εκείνος ότι η ιστορία αυτή σχετιζόταν με τον τάφο του Μίνωα. Παρ’ όλα αυτά, ο ίδιος δεν επιβεβαίωσε ποτέ όλη αυτήν την ιστορία για το ταξίδι του.
Τότε ήταν που, ερευνώντας στην Κρήτη, κατάλαβα ότι κάτι παιζόταν με τον θρυλικό πια Τσούτσουρο, ένα μικρό χωριό της νότιας Κρήτης. Αποφάσισα ότι αυτό ήταν το μέρος που συγκέντρωνε τις περισσότερες ενδείξεις. Αλλά, ακολουθώντας αυτές τις ενδείξεις ανακάλυψα ότι και ο Νταίνικεν τελικά είχε πάει στον Τσούτσουρο κι επειδή αρκετές από τις άλλες ενδείξεις που είχα, όπως είπα, έδειχναν τον Γιούχτα, έπρεπε να μιλήσω με πολλούς ανθρώπους για να το ξεκαθαρίσω με μεγαλύτερη βεβαιότητα και φαίνεται ότι μίλησα με περισσότερους απ’ όσους έπρεπε. Ξαφνικά, τότε βλέπουμε έκπληκτοι να εμφανίζεται ένα δημοσίευμα μεγάλης καθημερινής εφημερίδας, με δισέλιδο άρθρο, που έλεγε ότι ο Νταίνικεν βρίσκεται στην Κρήτη, ίσως στον Τσούτσουρο, αναζητώντας τον τάφο του Μίνωα! Στο άρθρο αναφερόταν ότι υπήρχε μια μυστική ομάδα ντόπιων ερευνητών με την οποία βρισκόταν σε επαφή ο Νταίνικεν, και άλλα ενδιαφέροντα και ευτράπελα. Έτσι, σε εκείνον τον επόμενο εξερευνητικό γύρο της Κρήτης, μαζί με τον Δημήτρη Κούγκουλο και τον Σταύρο Μίχα, βρεθήκαμε να ταξιδεύουμε προς τον Τσούτσουρο.
Αν επιχειρήσεις να κάνεις κυριολεκτικά τον γύρο της Κρήτης, διαγράφοντας ένα κύκλο που αρχίζεις βγαίνοντας δεξιά από το Ηράκλειο με παράκτιες διαδρομές, η παραλιακή διαδρομή σταματά στον Τσούτσουρο στη νότιο Κρήτη, ένα μικρό και σχετικά άγνωστο χωριό, αρκετά μετά την Ιεράπετρα. Από εκεί και πέρα, τα υπόλοιπα παράλια της νότιας Κρήτης δεν είναι προσβάσιμα με δρόμους (τουλάχιστον όχι γνωστούς) μέχρι τουλάχιστον τη Χώρα Σφακίων και το Φραγκοκάστελο. Υπάρχουν βέβαια λίγες εξαιρέσεις με δρόμους που οδηγούν από την ενδοχώρα προς λιγοστές τουριστικές περιοχές. Αλλά δεν μπορείς να πάρεις, από τον Τσούτσουρο και πέρα, ακτή-ακτή τη νότια Κρήτη και να βγεις, ας πούμε, στην Παλαιοχώρα ή στον Κόρακα, με μοναδικές εξαιρέσεις το Τυμπάκι και την Αγιά Γαλήνη, την Πρέβελη και το Φραγκοκάστελο, τη Μέλισσα και τους Καλούς Λιμένες, μεμονωμένα τουριστικά μέρη στα οποία έχεις πρόσβαση από την πάνω μεριά.
Ο Τσούτσουρος στέκει μοναχικός δίπλα στη βραχώδη ακτή, έπειτα από μια ορεινή διαδρομή στα αφιλόξενα Αστερούσια, (ίσως την πιο ιδιαίτερη μικρή οροσειρά της Ελλάδας, κατά την προσωπική μου γνώμη), ή μάλλον στους πρόποδές τους. Η ευρύτερη περιοχή είναι γεμάτη έρημους λόφους, σπηλιές, μέρη που τα ζώνουν τρομακτικοί θρύλοι, άγνωστες στρατιωτικές εγκαταστάσεις, και άλλα πολλά και περίεργα. Ο ίδιος ο Τσούτσουρος είναι ένα μέρος με παράξενη ατμόσφαιρα, σπηλαιώδη πετρώματα και έντονα ιονισμένη θάλασσα και όπου, όπως διαπιστώσαμε τότε, φιλοξενεί και μερικούς πολύ παράξενους κατοίκους.
Οι πληροφορίες μου έλεγαν ότι στην ευρύτερη περιοχή του Τσούτσουρου και των ανατολικών Αστερουσίων έπρεπε να βρισκόταν ένα άνοιγμα ή σπηλιά που οδηγούσε στο εσωτερικό της γης και στη θρυλική ταφική κρύπτη του Μίνωα, ή –έτσι, κάπως αόριστα– «έναν υπόγειο χώρο που κρύβει τα μεγαλύτερα μυστικά της Ελλάδας, με κοσμοϊστορική σημασία, που αν ανακαλυφθεί θα είναι η μεγαλύτερη ανακάλυψη όλων των εποχών κι αν δημοσιοποιηθεί θα φέρει τα πάνω-κάτω.»
Τότε, σε δύο διαφορετικές δόσεις εξερεύνησα όσο μπορούσα στα Αστερούσια και ειδικά την ευρύτερη περιοχή από τον Τσούτσουρο μέχρι την τοποθεσία που λέγεται «Παράνυμφοι» και –μεταξύ άλλων παράξενων καταστάσεων που δεν επαρκούν οι σελίδες για να τις διηγηθώ– ανακαλύψαμε τρεις σπηλιές οι οποίες ήταν σφραγισμένες με ενισχυμένο μπετόν. Στρατιωτικές περιπολίες γινόντουσαν στην περιοχή. Άνθρωποι μας παρακολουθούσαν με κιάλια. Παράξενα περιστατικά. Μυστηριώδεις παραδόσεις και θρύλοι της περιοχής. Τα σπίτια στον Τσούτσουρο χτισμένα πάνω από σπηλιές, δίπλα σε σπηλαιώδη ανοίγματα, άλλα με έναν βράχο για τοίχο τους. Τη νύχτα ο ύπνος άσχημος για μένα, γεμάτος εφιάλτες.
Οι ίδιες οι επισημάνσεις των ερευνών μας για τις παράξενες ιστορίες στον Τσούτσουρο, δημιούργησαν μια ολόκληρη νεομυθολογία για τον τόπο, η οποία εξελίσσεται ακόμη και μεγαλώνει, από πολλούς ανθρώπους που έχουν ενδιαφερθεί λίγο ή πολύ για όλα αυτά, κι έτσι προσφέρει ο καθένας τον δικό του λίθο στον μύθο.
Αυτό μου φαίνεται σχεδόν φυσικό, διότι πολλά είναι αυτά που μπορεί να διηγηθεί ένας κυνηγός του Παράξενου για τον Τσούτσουρο και τα Αστερούσια, αν και δεν μπορεί να διακριθεί εύκολα το σύνορο μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας. Άλλωστε, είναι τα μέρη με τις περισσότερες θεάσεις UFO στην Κρήτη, στην ευρύτερη περιοχή έχουν επανειλημμένα εξαφανιστεί άνθρωποι, ενώ μόνο οι θρύλοι και οι παραδόσεις που υπάρχουν σε αυτά τα μέρη, αρκούν για να γεμίσουν τις σελίδες ενός βιβλίου. Και, όλα αυτά, μοιάζουν να συνδέονται και, σαν να μην έφτανε αυτό, συνδέονται και με πολλά άλλα, αλλού.
Παλαιότερα είχα ακολουθήσει τις ίδιες ιστορίες στον νομό Λασιθίου: στο «Σπήλαιο της Τράπεζας», στη σπηλιά «Βρόκαστρο» και στη «Ζακροσπηλιά». Κοντά στη Ζακροσπηλιά Γερμανοί αρχαιολόγοι ακολουθούσαν τα ίχνη των θρύλων για νεράιδες, για να ανακαλύψουν ένα μυστικό αρχαίο νεκρομαντείο, είσοδο στον αρχαίο Κάτω Κόσμο των νεκρών. Όμως, ο Κάτω Κόσμος και ο βασιλιάς του δεν αποκαλύπτουν έτσι εύκολα τα μυστικά τους. Εκτός βέβαια κι αν είσαι ένας ανίδεος βοσκός που ακολουθεί τη θρυλική αίγα μέσα από την τρύπα. Φυσικά, έτσι κι αλλιώς, ο απρόσκλητος επισκέπτης σε αυτά τα υπόγεια μέρη θα πρέπει να περάσει πρώτα από τους φύλακες, οι οποίοι, μάλιστα, φαίνεται να είναι κάποιο είδος αρχαίων ρομπότ!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου